Kartondan Saray Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Karanlık iner bazen memleketin üstüne,
bir fabrikanın susan düdüğü gibi,
bir çocuğun yarım kalan düşü gibi.
Ama biliriz;
gece ne kadar uzun sürerse sürsün,
şafak mutlaka işçidir,
gelir söker karanlığın paslı kapısını.

Kış vurur insanın iliklerine,
ayaz yürür sokaklardan,
ekmeğe, aşka, umuda dokunur.
Ama bir badem ağacı vardır mutlaka,
inatçı bir devrimci gibi,
ilk çiçeğini açar vakitsiz.

Yalancı baharlara aldananlar gelir geçer,
çiçeği dalında kıranlar gelir geçer.
Kendi karanlığını kader sananlar da...
Ama sevgiyi ilmek ilmek dokuyanlar vardır ya dostum,
işte dünya onların omzunda döner biraz da.

Şu dünya dedikleri,
bir konaklama yeridir işte;
kimi zehri içer gülümseyerek,
kimi şerbeti içer de surat asar.
Mesele ne içtiğin değil,
hangi yolda yürüdüğündür.
Hakikatin yoluna bir tas su koyan,
bir yüreğe gölge olan kazanır.

Yalanın saltanatı çok görünür uzaktan,
ama yaklaştın mı kartondan saraydır.
Zalimin devranı da böyledir:
gürültüsü çok,
ömrü kısa.
Yarın dediğin şey,
sevgiyle çalışan ellerin,
umutla bakan gözlerin eseridir.

Dostum,
sabır dediğin kuru bekleyiş değildir.
Sabır,
tohumun toprağın altında
ağacı düşlemesidir.
Umudu çalanların adı kalmaz tarihte,
ama umudu çoğaltanlar,
bir türkü gibi dolaşır dilden dile.

Ve gün gelir,
en karanlık gecenin içinden bile
bir çocuk sesi yükselir:
"Her şey yeniden başlayabilir."

İşte o vakit,
kazanan yalnız insanlar değil,
insanlıktır.