Karanligimdayim

İşte isteğine uygun, uzun ve serbest tarzda, hüzünlü bir şiir:

Karanlığıma Çekildim, Sen Güneşinde

Karanlığıma çekildim...
Sen ise kendi güneşinde yaşamaya devam ettin.
Ben gecenin en sessiz yerine sığındım,
sen sabahların aydınlığında yeni umutlar büyüttün.

Bir zamanlar aynı gökyüzüne bakıyorduk.
Aynı yıldızları sayıyor,
aynı hayallere inanıyorduk.
Şimdi senin göğünde güneş hiç batmıyor,
benim gecemde ise
tek bir yıldız bile görünmüyor.

Karanlığıma çekildim...
Çünkü ışık dediğim her şey
senin gidişinle söndü.
Yüreğimde yanan umutlar,
birer birer küle döndü.
Geriye yalnızca
sessizliğin ağır yükü kaldı.

Sen kahkahalarını çoğaltırken,
ben suskunluğumu büyüttüm.
Sen yeni yollar seçtin,
ben eski izlerini silmeye kıyamadım.
Her adımım seni aradı,
her nefesim adını fısıldadı.

Gece, en sadık dostum oldu.
Yağmur, gözyaşlarımı gizledi.
Rüzgâr, senden kalan hatıraları
her defasında yeniden önüme serdi.
Ne kadar kaçsam da,
anılar benden hızlıydı.

İnsan bazen kendi içine göç edermiş.
Ben de öyle yaptım.
Kalabalıklardan değil,
kendimden kaçtım.
Çünkü nereye gitsem
sen vardın.
Bir şarkının sözünde,
eski bir fotoğrafın köşesinde,
bir sokakta,
bir çay bardağının buğusunda...

Karanlığıma çekildim...
Çünkü senin ışığın
artık bana ait değildi.
Ben gölgelerle konuşmayı öğrendim.
Sessizlikle dost oldum.
Acıyı ekmek gibi bölüp
her güne biraz daha kattım.

Sana kırgın değilim artık.
Kırgınlığım bile yoruldu.
İçimde yalnızca derin bir boşluk var.
Adını söylemeyen,
ama seni her an yaşayan bir boşluk...

Belki bir gün yollarımız yeniden kesişir.
Belki göz göze geliriz.
Sen beni tanırsın,
ama ben eski ben olmam.
Çünkü beklemek,
insanı en çok değiştiren mevsimdir.

Şimdi sen güneşinde mutlu ol.
Çiçeklerin açsın,
umutların çoğalsın.
Ben ise gecemin koynunda
yıldızsız göğü seyredeceğim.

Çünkü bazı insanlar güneşe doğar,
bazıları ise karanlıkta yaşamayı öğrenir.

Ve ben...
Artık karanlığımla barıştım.
Acımı saklamıyorum,
onu yüreğimde sessiz bir misafir gibi taşıyorum.

Sen güneşinde gülümsemeye devam et.
Ben karanlığımda seni son kez uğurluyorum.

Çünkü anladım ki...

Her sevda kavuşmak değildir.
Her bekleyişin sonu dönüş değildir.
Her giden pişman olmaz.

Ama bazı insanlar,
ömrünün sonuna kadar
bir tek ismi içinde taşıyarak yaşar.

Ben de öyle yaşayacağım.

Karanlığıma çekildim...
Sen güneşinde kaldın.
Aramızda artık ne yollar var,
ne köprüler,
ne de dönüşe açılan kapılar...

Sadece biri aydınlıkta yürüyen iki hayat var.
Diğeri ise gecenin en sessiz köşesinde,
kimse duymadan yavaş yavaş tükenen bir yürek...

Ve o yürek,
son nefesine kadar
aynı cümleyi fısıldayacak:

"Ben karanlığıma çekildim...
Sen ise kendi güneşinde yaşamaya devam ettin."

Delinin biri
HAMZA CAYMAZ