Karlar Prensesi Şiiri - Ahmet Eren Erdoğmuş

I-KARANFİL VE GÜLCE'NİN HİKÂYESİ
Kalbimdeki Karanfile bir kuş konmuştu.
Kalbi sarardı ve senin aşkınla karardı.
Bekledim, uzak ülkeden bir ufak muştu.
Ulağın biri geldi, ağlayarak mektup verdi.
Zalim bir cellat onu, Karanfili sormuştu.

Bozguncular hakim, bülbüller baykuş oldu.

Ölüm fermanımın yazıldığı siyah günce,
Ve senden kalan nazik beyaz menekşe.
Habersizdin seni özlemişti aşık gülce.
Can suyuna ihtiyacı vardı senden gelen,
Onu terk etmeden, öldürmeden önce.

Nizam bozuldu, masumlar soykırıma uğradı.

Cenazesine bile gelmedin aşık gülcenin.
Onu görmezden geldin, ölüme terk ettin.
Varlığını bile hatırlayamıyorsun belkide.
İçinde bulunduğun rehavetin derdine.
Uçurtmalar derman bulur benim derdime.

II-İSTANBUL MELTEMİ
Peşimde eşkiya, ölüyordum kaçmak istedim.
Muhalifliğime muhalif kalbimle aramı bozdum.
Aslen ölmesine rağmen, ölüme gidercesine;
Şeydâ ve giryandı bilsen aşıktı seni sevmeye.

Senin adını veren iki gözü dönmüş yağmacı,
Semalarında özgürce uçan kuşları sordular.
Ağladım, başka memalike göçteler dedim.
Avladılar, gözlerimin önünde kafese koydular.

Sonra ismi gözlerin olan, istila orduları belirdi.
İsyan; kasvet, talan, hepsi birden gelirdi.
Karanfil, ruhum yağmalanırken zevkle izlerdi.
Müttefik kuvvetler ise harbi kaybetmişlerdi.

Moda'nın sokaklarıyla inzivaya çekildim bazen.
Benliğimin damarlarını bombalayan teyyareler,
Sevmeye dair tüm hislerime soykırım ederken.
Kısık çığlıklarımla yankılandı mücella akşamlar.

Galata'nın caddeleriyle dertleştim bazen.
Başımın üstünde dönen feza seyyareler,
Sürgün ruhuma ok yağmuru gibi saplanırken,
Bu şehrin ayazlarında buldum şefkatin rengini.

Tüm kirli sırlar birer birer ayyuka çıkarken,
Ördüm isyanla sükûn arasına istihkâm duvarı.
Boğazın rûveyda manzarasında kaybolurken,
Saçlarımı okşayan yaldızlı Ortaköy akşamları.

Her geçen gün başka bir kefende uyandığımda,
Celladıma ödeyeceğim gevherîni hesapladım.
Ceplerimi delen şeker paketlerini sayıklarken,
Ruhuma bakan göle yine senin ismini yazdım.

Senle anlam kazanır güneş, yıldız ve ay.
Sensizlikte zindandır o en güzel bahar.
Sensiz en güzel resimde can neyi arar?
Seni görmek ölümden başka neye yarar?