Râm Şiiri - Ahmet Eren Erdoğmuş

"Düzensiz düzenlerin manifestosudur bu mısralar."

Ölüler tarlasında her akşam ekip biçerken,
Geçmiş yaşam filizleri anlatır beni.

Yolculuğun bel koparan sancısında,
Kanadı kırık bir kuş sarar yaralarımı.

Bakarsın sabahın erken saatlerinde,
Göç divanıyla toplanan insanlar.

Ve kazandım nefretini sarhoşların,
Nefretin sürgün aşkımla sarmaşır.

Lanetleyen dillerin zulmünden bıkıp,
Uykusunda öldürür halkalanan sefil.

Karanlık caddeler vardı yolumun üstünde,
Sokak lambaları grevde, yanmıyorlar.

Yağıyor gökten göğsüme alevden çehreler,
Yalnız karanlıklara açılır pencereler.

Aydınlık yalnızca geceleri aydınlatır,
Güneş bunaltır aydan karanlık.

Öfkeli kalabalıklar üstüme koşarken,
Çullanır uzayın derinliklerinde asiler.

Bir devrim korkusuyla halkalanır yokuşlar,
Ve İsyandır düzenin temelinde var olan.

Kıyama kalkan yokuşlara baş kaldır,
Etrafında görünen zelzelelerden beni andır.

Baksam ki ruhunun derinliklerinde aynaya,
Kırık aynalarda yansımalarımdan kaçsam.

Bir bak bana ben tanıdığın kişi miyim?
Gördüğünden beri rüyalar aynı mı?

Dünya zulmetinden sığınan mülteciler,
Kalp ülkene sığınmak için aşk korkusuyla.

Bakarsın turnalar bile sıralanır kapında,
Ama bilsen ki bir de görsen.
Ya değilse su mavi, gök mavi, deniz mavi.
Ya değilse ki mevsim sonbahar.
İşte o zaman anlarsın ölmek neye yarar...