Vals Şiiri - Ahmet Eren Erdoğmuş

Her gün biraz daha ölürken,
Nefes almanın verdiği acı,
Yazmaz hale getirdi kalemimi.
Mürekkebim kaçma planı yapıyor benden.
Dönüşmek istemiyor bu satırlara.
Dönüşmek istemiyor ruhumun riyakâr aynasına.
Kâğıdım ise sıkılmış, saldırmak istiyor bana.

Meğer ben ne büyük bir dalgınlıkla bakmışım,
Bu hayatın ızdırapla huzur bulan mayasına.
Yine de sessiz sedasız geçti zaman.
Kuru bir radyo tıkırtısı gibi geçti aylar.
Bu yangınlar bitmez.
Ama korkma öldürmez.
Ya da kork öldürmek istemez.
Siyah beyaz bir oyunun ilk perdesi.

Gökte süzüldü kuşlar.
ve topladım ben.
Kanatlarından düşen nadir kırıntıları.
Gösterdim yıldızlara.
Balonlarla süslü bir çadır sevinci.

Kader adlı bir hikayenin ilk muhaveresi.
Bir varmış bir yokmuş gibiydi gözlerin.
Saçların ve ellerin.
Ne zaman acıdan uzaklaşsam,
Varoluşsal bir sancıda buldum kendimi.
Yaşamın amacını insanlarda arayınca,
Bir tokat gibi vurdu acılar dehlizi.