Kapı Eşiğindeki Safsata

Karakterin kapı eşiğinde terk edildiği anda tükenen
Boş bir avuntudur aslında,
"O özünde iyi biridir" safsatası…

​Mecbur değiliz elbet,
İç saflığın mahzeninde çürütülen,
Kınından hiç çıkmamış bir merhameti hesaba katmaya.

​Çünkü ego, bodoslama hırsının sürüklediği o iri cüssesiyle
Salona dalmış ve kibrinin ağır dumanıyla
Havayı kirletmiştir bir kere…

​Bize ne, onun kaldırımların o keskin ayazında
Sokağa bıraktığı, eski bir palto misali donan karakterinden…
​
Söyleyin bana,
Eşikte kurumaya bırakılmış bir haysiyetin sahibi
İçeride kibirden kuleler çıkarken
Hangi yüzle, ne kadar "özü iyi" sayılabilir?