Kapı Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bak, şimdi şöyle bir durum var:

Dokunmadan avuçlarını hissetmek...
Hadi oradan!
Aynı havadan sudan konuşurken
Dilimin ucuna gelip de yutkunduğum o "seviyorum"lar
Sanki boğazıma dizilen birer lokma zift.
Yan yanayken bile içimdeki o kör olasıca özlem
Sanki iki kişilik bir yalnızlık sofrası kurmuşuz,
Ben yiyorum, sen bakıyorsun.

Sana hayallerimle gelmişim,
Bir kapı çaldım ki; "Kim o?" dedin.
Yahu, bu kapıyı çalan da, o kapının önünde çürüyen de benim,
Hala "kim o" diye soruyorsun!
Sevmediğini bilmez miyim?
Biliyorum, "Beni sevmiyor" demek, bir ölünün otopsi raporunu okumak gibi.
Ama gel de bunu bir de benim kalbime anlat.

Neyse, sabah oldu işte.
Güneş, inadına tepemize dikildi.
Dün dündü, bitti.
Sana ait ne varsa, çöp sepetine mi atarsın,
Yırtıp rüzgara mı saçarsın, orası beni bağlamaz.
Mutluluklar sana,
İstediğin kadar mutlu ol,
Ama sakın bir daha o kapıyı "kim o" diye açma,
Çünkü artık içeride kimse kalmadı.

Bitti gitti,
İşine bak şimdi.