Kalbimle yüreğim Şiiri - Mustafa Çeker

Kalbinle yüreğinin arasında kalmak,
Bir yanın “seviyorum” diye haykırırken,
Diğer yanın sessizce vazgeçti mi hiç,
Yoksa hâlâ orada, karanlık bir köşede kanayarak mı bekliyor seni?
Gece yarısı uyanıyorum, nefesim daralıyor,
Senin adın boğazımda düğüm düğüm.
Bir tarafım seni kollarımın arasına almak istiyor,
Sımsıkı, kırılacak kadar…
Öteki tarafım ise “bırak artık” diye fısıldıyor,
Yüreğim paramparça ikisinin arasında.
Seviyorum derken gözlerim doluyor,
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken bile
Kalbim “daha fazla sev” diye isyan ediyor.
Vazgeçtim derken ise içimde bir fırtına kopuyor,
Her vazgeçişte seni daha derinlere gömüyorum,
Ama gömdükçe daha çok çıkıyorsun karşıma.
Ellerim titriyor seni ararken,
Telefon ekranında adın yanıp sönüyor,
Parmağım dokunmak üzereyken duruyorum.
Bir yanım “yaz, özledim de” diyor,
Diğer yanım “yeter, bu acı bitsin” diye yalvarıyor.
Bu aşk değil mi yoksa?
Yoksa kendime ettiğim en güzel işkence mi?
Seni sevmekle seni bırakmak arasında
Öyle bir yerdeyim ki,
Ne ileri gidebiliyorum, ne geri dönebiliyorum.
Sadece ortada asılı kalmışım,
Rüzgâr estiğinde savrulan,
Yağmur yağdığında ıslanan,
Güneş çıktığında yanan bir yaprak gibi.
Bazen gecenin en karanlık saatinde
Kalbimle yüreğimi konuşturuyorum.
Kalbim diyor: “O olmadan yaşayamam.”
Yüreğim ağlıyor: “Onunlada yaşayamam.”
Sen neredesin şimdi?
Ben burada,
Kalbinle yüreğimin arasında,
Sonsuz bir yangının ortasında
Hâlâ sana âşık,
Hâlâ senden vazgeçememiş,
Hâlâ seni hem çağırıp hem kovan
Gelme…
Gitme…
Kal…
Bırak beni…
Bu ikilemde eriyorum her gece.
Ve her sabah yine aynı yerde uyanıyorum:
Kalbinle yüreğinin arasında,
Seni sevmekten ölecek kadar canlı,
Seni kaybetmekten korkmaktan bitmiş halde.
Yine de…
Bir yanım hâlâ umutla çarpıyor:
Belki bir gün bu iki taraf bir olur,
Ve sadece “seni seviyorum” der.
Sadece seni…
Sonsuza kadar.