Beceremedik Şiiri - Mustafa Çeker

Bir seni sevmeyi hiç bırakamadım
Ömür boyu yangınım oldun içimde
Küllerimi savururken rüzgarlara
Hala adını fısıldıyordu dudaklarım sessizce
Sen sevmedin bir türlü
Yada sevdiysen bile gösteremedin
Gözlerin uzak, kalbin kilitli oda
Ben kapında bekledim, yıllar geçti, soldum
Aramızda o İncecik çizgide
Hayatı ne güzel mahvettik değilmi
Gülüşlerimizle yaraladık birbirimizi
Göz yaşlarımızla suladık kırık hayalleri
Hatırlıyormusun o ilk bahar akşamlarını

Ellerin titrerken avuçlarım da, sözlerin yarım kaldı
Ama bakışların
Bana yetiyordu bir ömür sanıyordum
Sonra kış geldi birden bire
Sen çekildin içine, ben kaldım dışarıda
Yağmur gibi yağan özlemle ıslanarak
Ben verdim her şeyimi, sen aldın sessizce
Sonra bıraktın avuçlarımdaki boşluga
Aşk dediğimiz Bu muymuş yoksa
Bir tarafı yanmak, bir tarafı kül olmak
Sadece ben yandım, sen en güzel izleyici oldun
Bazen acır gibi baktın, bazende umursamadın
Şimdi geceler uzuyor, yıldızlar soğuyor
Sen hala bir yerde sevgisiz, ben hala sevdalı
İkimizde kaybettik en güzel parçamızı
Belki sen farketmedin ama... Ben hergün hissediyorum
Yinede ne garip, hala güzel geliyor bu yıkım bana
Çünkü seni sevmek acılı , derin en güzel mahvoluşumdu
Benim hiç bitmeyen en büyük hikayem
Belki bir gün başka bir hayatta
Sende sevmeyi ögrenirsin
Ama bu hayatta ben seni sevmeye devam edeceğim
Yüregimde ki yarayla, o yangınla
Sessizce, inatla sonsuza dek
Ama......Keşke birde sevmeyi becerebilseydik sevgili..,