Karanlığın koynunda Şiiri - Mustafa Çeker

Karanlığın koynunda, daha kaç gece
Yıldızlar bile sırtını dönerken bana
Gölgeler uzar, duvarlar fısıldar adını
Yanlızlık kapına dayandığnda
Elinde sadece eski bir anahtar kalır
Hangi yarım kalmış masalın sonu bu
Hangi kırık dökük hayalin mirası
Bir zamanlar gökyüzüne uzanan ellerim
Şimdi cebimde sıkılı, yumruk olmuş acıyla
Rüzgar eser, bir şarkı geçirir kulağıma
Ama sözleri unutulmuş, yaralı eski bir melodi
İçimde bitmeyen bir arzu
Deniz gibi kabaran, kıyıyı döven bir dalga olmuş
Adını koyamadığım, susturamadıgım bir ateş ki
Küllerinde her sabah yeniden doğar
İnsan en çok neyi özlüyor sa
İşte onu arar gecenin en koyu yerinde
O deli gibi çarpan yürek
Kaç gece uykusuz
Kaç Şafak'ta kanadı kırık bir kuş gibi
Pencere kenarına konup kaldı
Hatıralar gelir aklıma, birer birer bıçak olur
Geçmişin hayaletleri sarar şimdi yatağımı
Adın dilimin ucunda, ama söyleyemem boğazımda düğüm
Yollar uzar..... Ayaklarım yorulur
Ama dönüp baktığımda yine aynı karanlık kalır
Bir gün biter bu uzun gece
Belki bir gün yarım kalan masal tamamlanır
Yanlızlığın sessizliğinde büyüyen özlem
İçimde bitmeyen arzu
Sen benim bitmeyen yoldaşım oldun
Kırık hayallerin mirasını taşıyorum sırtımda
Yine de yürümeye devam ediyorum
Çünkü insan özledigi şeyi
En çok karanlıkta bulur bazen
Ve o deli yürek, hala çarpıyor bir umutla ve bir yangınla
Karanlığın koynunda daha kaç gece
Belki sonuncu değildir bu
Belkide yarın, bir ışık sızar kapı aralığından
Yarım kalmış masal yeni bir sayfa açar
Ama bu gece, bu gece yine yanlızım
Bu yanlızlıkta kendimi buluyorum
Yorgunluğun en derin haliyle....