Kalan Sessizlik Şiiri - Yücel Özkü

KALAN SESSİZLİK
İnsan en çok kimseye anlatamadığı
Yorgunlukta sessizleşir.
Saklar içinde kırık cümleleri,
Gece iner, içi derinleşir.

Güneş batar, gece olur;
Sokaklar susar, yollar uzanır.
İçinde büyüyen eski bir bekleyiş,
Sessizce kalbine yerleşir.

Kimi yarasını saklar gözlerinden,
Kimi gülüşünün ardına gizlenir.
Kimse bilmez içinde kopan fırtınayı,
İnsan kendi sessizliğine çekilir.

Bazı bekleyişler zamana yenilmez,
Özlemler yürekte kolay silinmez.
İnsan en çok sustuğu yerde,
Kendi kalbinin sesini dinler.

YÜCEL ÖZKÜ
4 Ağustos 2026/13:19