Kaktüs gibiyim Şiiri - Gece Gözlü

KAKTÜS GİBİYİM

Kaktüs gibiyim ben;
uzaktan bakınca
çiçek açmış sanırsın,
yaklaştıkça dikenlerim konuşur.

Tatlı görünür yüzüm,
ama içimde
kimsenin aşamayacağı duvarlar var.
Her gülüşümün ardında
kendime ördüğüm bir yalnızlık saklı.

Ben,
kendi sıcaklığında kavrulmayı öğrendim;
gölge aramadım,
kimsenin avucuna sığınmadım.
bilirim,
insan en çok
muhtaç olduğu yerde incinir.

Yıllarca susarak büyüttüm kendimi,
çöllerin ortasında
bir damla su beklemeden.
Kimseden merhamet dilenmedim,
kimsenin sevgisine
hayatta kalma sebebi demedim.

Dikenlerim sevgisizlikten değil;
fazla sevmenin bıraktığı izlerden.
Beni yaralayanlara değil,
yaralarımı taşıyan kendime
borçluyum bugün.

bir çiçek açarım
hiç beklemediğin yerde;
o çiçek sana ait değildir.
Ben onu
kendi karanlığımın içinden büyüttüm.

Kaktüs gibiyim işte…
Susuzluğa dayanırım,
sessizliğe alışırım,
yalnızlıktan korkmam.
bir gün
dikenlerimin arasından
sana bir çiçek uzatırsam,
bil ki seni sevmişimdir.

ben
herkese diken,
çok az insana çiçek olurum.
Ben artık
kimsenin gelip de
“seni ben iyileştiririm”
demesine inanmıyorum.

Kimi yaralar
başkasının merhemiyle değil,
insanın kendi sabrıyla kapanıyor.
Ben kendimi
paramparça olduğum yerlerden topladım;
her kırıldığımda
biraz daha sustum,
her sustuğumda
biraz daha güçlendim.

Şimdi biri çıkıp
“neden bu kadar duvarın var?” diye sorarsa,
cevabım hazır:
Ben duvarları
insanlardan kaçmak için değil,
kendimi yeniden kaybetmemek için ördüm.

bir zamanlar
kalbimi kapısı açık bir ev sandım;
gelen girsin,
giden çıksın,
kim isterse içimde iz bıraksın…

Meğer insan
kalbini herkese açınca
en çok kendisini dışarıda bırakıyormuş.
Şimdi kimseye
kendimi ispat etmek zorunda değilim.

Sevilmek için eğilmeyecek,
kalmak için yalvarmayacağım.
Varsa gönlünde yerim,
gelirsin…
Yoksa yolun açık.
Ben artık
ardından bakıp
“neden?” diyecek kadar
kendimden vazgeçmiyorum.

ben kaktüs gibiyim;
çölde bile yaşarım,
susuzlukta bile yeşeririm.
Ve bir gün
dikenlerimin arasından
yeniden çiçek açarsam,
bunu kimse için değil,
kendime verdiğim söz için yaparım.

Çoğu insanlar yalnız değildir;
sadece kendilerine yetebilecek kadar
güçlüdür.
Ben de öyleyim.
Kendi sıcaklığımda kavruldum,
kendi küllerimden doğruldum.

Kimseye muhtaç olmadan
kendime yuva oldum.
Ben kaktüs gibiyim…
Beni koparıp başka bir yerde yaşatamazsın.
Ben kendi çölümde kök saldım;
artık
kimsenin gölgesinde değil,
kendi güneşim altında
çiçek açacağım.