Kahverengi Özlem Şiiri - Gece Gözlü

​Kahverengi gözlerini özledim;
Bir fincan yalnızlık gibi çöktün içime.
Her yudumda sana vardım da,
Dudaklarımda yarım kalmış bir vedaydın sadece.
​Acıyla karışık, o tanıdık sıcaklık...
Kahve tadında geceler biriktirdim sensiz.
Ne zaman adını ansam,
İçim ürperir; sanki ilk defa sevmek gibi çaresiz.
​Tenin; yağmur sonrası toprak kokusu,
Ruhuma dokunan o mağrur huzur...
Başımı koyduğum her düşte,
Seninle tamamlanan bir eksiklik vurur.
​Hatıralarda kaldı o kırılgan anlar;
Zamana direnen, çocuksu sevmeler...
Bir gülüşünle kurulurdu dünyam,
Bir susuşunla darmadağın olurdu şehirler.
​Şimdi ne kahve aynı tadı veriyor,
Ne de geceler sığabiliyor cümleme.
Ben hâlâ seni bekliyorum;
Hiç gelmeyeceğin o ıssız peronda, tek başıma.
​Beklemek; içimde ağır bir şarkı,
Her notasında adını fısıldayan bir sızı...
Geçmeyen bir akşamüstü gibi çökerken kalbime,
Sen; en derin yerimde, o eksik hece.
​Bir fincan daha koyuyorum "hatırına",
Zamanla soğuyor; tıpkı ellerin gibi.
Oysa ben en çok seninle ısınırdım,
En çok sana dokunduğumda "evim" derdim.
​Şehirler kalabalık, ben haddinden fazla ıssız;
Her yüz yabancı, her sokak sensiz.
Hangi köşeyi dönsem gölgen karşılar beni,
Ve ben, her defasında sana yenilirim... sebepsiz.
​Belki bir gün, aynı kokuda buluşuruz;
Yağmur sonrası toprak gibi saf bir anda.
Sen gözlerime bakarsın yeniden,
Ben susarım... Bazı sevdalar konuşulmaz çünkü.
​Gelmezsen eğer, bil ki;
Seni hep en kuytu yerimde sakladım.
Fincanın dibinde kalan o son yudum gibi;
Az, derin ve asla unutulmaz...
​Zaman ağır ağır eksiltirken bizi,
Ben seni çoğalttım içimde, fark etmeden.
Her yalnız gecede biraz daha büyüdün,
Ve ben, artık sana sığamayacak kadar taştım kendimden.
​Alışır kalbim demiştim, susar bu yangın...
Bir sabah adını anmadan uyanırım sandım.
Oysa her şafak, ilk düşüncem yine sen;
En çok "unuttum" dediğim yerde yandım.
​Gözlerin hâlâ kahverengi bir sığınak,
Yorgun ruhuma uzanan tek liman.
Dokunamasam da, ulaşamasam da;
Ben hâlâ oradayım... Sana ait bir an.
​Sevmek, kavuşmak değilmiş meğer;
Senden sonra öğrendim, ağır ve acı.
Bazı hikâyeler yarım kalınca güzelleşir;
Biz, en güzel yerinden eksik bırakıldık.
​Şimdi adını rüzgâra bırakıyorum;
Belki bir gün saçlarına değer diye...
Sende sebepsiz bir sızı uyanırsa eğer;
İşte o benim; sakın unutma.