Kadın Şiiri - Naile Öztürk

GÜL TENLİ KADIN
​Merhaba gül tenli kadın…
Saçlarının kızılı güneşten ödünç alınmış gibi;
dokunsam, sabah olur sanırım.
Gözlerin, bir akşamın en sakin kıyısı;
ben ise içimde fırtınalarla sana yürürüm.
​Tenindeki beyazlık, ay ışığında saklı bir sır gibi…
Gece seni gördüğünde, kıskanır karanlığını.
Bilmezsin belki; ben seni ilk gördüğüm günden beri dünyayı ikiye ayırdım:
Bir tarafında sen varsın, öbür tarafında ise sensiz kalan her şey.
​Adını kalbime yazdım; silinecek bir harf gibi değil,
ömür boyu taşınacak bir yara gibi.
Çünkü bazı kadınlar sadece sevilmez…
İnsanın içine düşer.
​Sen öyle düştün işte gül tenli kadın;
güneşten kızıl saçlarınla, ay ışığında saklı beyazlığınla,
kalbimin en derin yerine.
​Ve ben, o günden sonra her sabah güneşe bakarken saçlarının kızılını hatırladım.
Her gece ay doğduğunda, tenindeki o beyazlığı düşündüm.
Sanki gökyüzü seni anlatmak için ikiye bölünmüş gibiydi:
Gündüz güneşin kızılı, gece ayın sessiz ışığı…
​Gül tenli kadın, sen bilmezsin…
İnsan bazen bir bakışta, ömrünün geri kalanını bulur.
Ben seni öyle buldum.
Ne bir söz söyledin, ne de bir dokunuş oldu aramızda;
ama kalbim, sanki adını yıllardır biliyormuş gibi sana yürüdü.
​Şimdi içimde bir şehir var, sokakları sen kokan;
her köşesinde gül tenli bir hatıra büyüyor.
Ve eğer bir gün ellerin ellerime değerse,
bil ki ben çoktan bütün ömrümü koymuş olacağım o kısa anın içine.
​Sonra belki bir gün, rüzgâr saçlarının arasından geçerken
ben yine uzaktan bakarım sana;
çünkü bazı sevgiler, dokunmadan da yaşar.
​Gül tenli kadın…
Sen farkında olmadan bir adamın kalbinde bütün mevsimleri değiştirdin.
Sonbaharımı bahara çevirdin, kışımı ısıtan bir güneş oldun.
Adını her düşündüğümde, içimde bir gül açıyor sanki.
​Ve bil ki; eğer bir gün bu hikâye sessizce sona erse bile, ben yine de diyeceğim:
"Bir zamanlar; güneşten kızıl saçlı, ay ışığında saklı beyaz tenli bir kadın geçti kalbimden…
Ve ben, onu sevmekten hiç vazgeçmedim."