Kâğıda Yazdığım Hasret Şiiri - Arzu Uschi

Oturdum,
önüme günlüğümü serdim.
Bembeyaz yeni bir sayfa..
Kağıda baktım durdum..
Sonra..

Sözlerimi,
hasretimi,
düşlerimi...
tek tek kâğıda yazdım...

Çünkü bazı acılar vardır,
insana anlatılmaz..
yalnızca yazılır...

Önce aşkı yazdım…
Uzun zamandır uğramayan bir misafir gibiydi aşk...
Kapımı çalmış,
sonra iz bırakmadan gitmişti.
Ben hâlâ kapının önünde,
gelecek bir ayak sesini bekliyordum.

Sonra sevgiyi yazdım.
Bir omuzda dinlenmeyi,
bir çift gözde kendini bulmayı,
“Buradayım” diyen bir sesi...
gecenin sessizliğinde duymayı…

Meğer insan en çok da
sevildiğini bilmeye özlüyormuş...

Ardından huzuru yazdım kâğıda.
Ne büyük şeyler istiyordum aslında…
Bir sabah kavgasız uyanmak,
bir akşam içimde fırtına olmadan uyumak,
başımı bir yere yaslayıp
“Artık tamam,” diyebilmek.

Ama kelimeler çoğaldıkça
kâğıt küçüldü sanki.
Düşlerim satırlara sığmadı,
hasretim kenarlardan taştı.

Ve ben yazmaya devam ettim.

“Belki bir gün,” dedim..

“biri gelir de
içimde yarım kalmış ne varsa
tamamlar.”

Belki bir el tutar elimi,
belki bir yürek benimkine
yuva olur.
Belki sevgi,
bunca zamandır aradığım huzurun
başka bir adıymış meğer.

O gün uzun uzun sustum.
Sonra son cümlemi yazmak istedim.

Sanki kalemim bana küsüyor..
Ama artık kalemim yoruldu.
Çünkü taşıdığı kelimelerden ağırdı
yüreğim.

Yüreğim büyüktü…
Öyle büyüktü ki..
bir ömre sığdırmak istediğim
bütün sevgileri,
bütün düşleri,
bütün özlemleri
tek başına taşıyordu.

Kalemi bıraktım.

Kâğıda baktım.

Defterimi kenara koydum...

Ve ilk kez anladım:
Ben aslında aşkı aramıyordum yalnızca...
Beni anlayacak bir kalbe,
içinde dinlenecek bir huzura
ve “artık yalnız değilsin” diyecek
bir sevgiye hasrettim.

Kâğıdı yırttım defterimden,
Ve
göğsümün üzerine koydum.

Belki yarın yine yazarım, dedim.

Belki yarın
hasret değil,
Kavuşmayı yazarım..