Insan Işte Şiiri - Arzu Uschi

Herkes dürüst olduğunu söylüyor,
ama gerçeklerin yüzüne bakmak başka şey.
Ağır geliyor bazı aynalar;
insan bazen yalanı değil,
eksik kalan gerçeği seçiyor.

Herkes kendince haklı,
herkes kendi hikâyesinin kahramanı.
Bu yüzden sesler çoğalıyor da
sözler birbirine ulaşmıyor.
Konuşmak yerine savunuyoruz kendimizi,
anlamak yerine bekliyoruz sıramızı.

Oysa haklı olmak,
iyileştirmiyor kırılan yerleri.
Bir cümle daha kuruyoruz duvarlara,
bir tuğla daha ekliyoruz yalnızlığımıza.

Keşke biraz daha cesur olsak.
Başkalarına değil,
kendimize karşı.

Keşke bir gün aynanın karşısında
kimse alkış beklemeden diyebilse:
“Evet, burada benim de payım var.”
Belki o zaman gerçekler
bu kadar ağır gelmezdi omuzlarımıza.

Çünkü insanı en çok yoran,
gerçeğin ağırlığı değil;
onu taşımamak için harcadığı güçtür.