Incelen Yerden Kopsun Şiiri - Arzu Uschi

Bazen bir şeyi düzeltmek istersin,
iki elinle tutup dağılmasın diye.
Kırılan yerini arar,
eksik parçalarını sessizce birleştirmeye çalışırsın.
Çünkü seversin.

Sevgi, uzun gecelerde yakılan bir lambadır;
önünü görmeye yeter sanırsın.
Ama bazı yollar vardır,
ışık olsa da çıkışı görünmez.

Anlamaya çalışırsın.
Söylenmeyeni, susulanı,
gözlerin ardında saklanan fırtınaları.
Bir adım sen atarsın,
bir adım daha,
bir adım daha...

Sonra fark edersin;
aynı köprüyü tek başına taşıyormuşsun meğer.

Aranızda ince bir ip kalmıştır artık.
Ne tamamen bırakır,
ne gerçekten bağlar.
Rüzgâr estikçe gerilir,
zaman geçtikçe incelir.

O ipi avuçlarının içinde korumaya çalışırsın,
ellerin yara olur.
Çünkü sevgi bazen gitmek istemez,
akıl çoktan yorulmuş olsa da.

Ama her bağ sonsuza kadar sürmez.
Bazı düğümler çözülmez,
bazı çatlaklar kapanmaz,
bazı hikâyeler sevgiye rağmen eksik kalır.

Ve o zaman anlarsın:
Sevgi çok değerli olabilir,
ama tek başına her şeyi kurtaramaz.

İncelen yerden kopsun derler ya;
belki de bu bir beddua değil,
bir teslimiyettir.

Çünkü bazı ipler koptuğunda
kaybedilen şey sevgi değildir.
Sadece artık taşınamayan yük,
sessizce yere bırakılmış olur.

Ve insan bazen,
en çok severken öğrenir
bırakmayı...