Iç Sesslerim Şiiri - Arzu Uschi

O sessleri tekrar tekrar duyuyorum— önce çok derinden ama uzakta ...
Fısıltılar gibi ... duvarların ardındaki yağmur gibi...
sonra daha yüksek sesle...
isimlerimizi haykO sessleri tekrar tekrar duyuyorum— önce çok derinden ama uzakta ...
Fısıltılar gibi ... duvarların ardındaki yağmur gibi...
sonra daha yüksek sesle...
isimlerimizi haykırarak...
"Kadın" ... "Adam"
Çığlık çığlığa...
Gürültüsüz ama yankı yapan bir sesle..
Hâlâ burada olduğumu söylüyorlar...
Burdamiyim?
dağılmış gibi hissediyorum kendimi..
Burdamiyim?
geçmişin çatlaklarında, ellerinin beni tuttuğu ve aynı anda düşmeme izin verdiği yerde.
Biz diye bir yerde ... Biz ..
Aşktım, dediler... Aşık ... Aşk
Çok fazlaydım, dediler... Fazla ...
Ve bu iki cümle arasında, paramparça oldum...
Ben burdamiyım...?
Ya Sen ?
Sen neredesin?
( Biz nerde)
Bakışların ...
bir söz kadar sıcak aynı anda buz kadar soğuk...
içime yerleşti
kapatamadığım bir ses gibi...
"Kal," diye fısıldıyor.
"Git," diye bağırıyor.
Ve ben onların arasında duruyorum, çıplak ayakla...
"Biz" dediğimiz cam kırıkların üzerinde...
"Biz" bizim cam parçaları ... Biz ..
Bazen karşılık veriyorum, kendi kendime...
Sen'siz ..
Ben'siz ...
Biz'siz...
Tüm gücümle fısıldıyorum, ama sözlerim kayboluyor yokluğunun korosunda...
Seni hâlâ içimde taşıyorum... Seni
nefes alan bir yara gibi...
asla sönmeyen bir yankı gibi.. ne kadar sessiz kalsam da....
Sen ... Ben ... Biz ...
Ve sesler bana sorduğunda..
sensiz kim olduğumu... Işte o zaman sessiz kalıyorum — çünkü kendi adımı unutup
"Sen'siz" diye haykırıyorum...
Ve kayboluyorum ... Yokmuş gibi ...
Bomboş ... Bommm boş...
Sen ve ben ...
Biz'siz kaldık ... Biz'siz
ırarak...
"Kadın" ... "Adam
Çığlık çığlığa...
Gürültüsüz ama yankı yapan bir sesle..
Hâlâ burada olduğumu söylüyorlar...
Burdamiyim?
dağılmış gibi hissediyorum kendimi..
Burdamiyim?
geçmişin çatlaklarında, ellerinin beni tuttuğu ve aynı anda düşmeme izin verdiği yerde.
Biz diye bir yerde ... Biz ..
Aşktım, dediler... Aşık ... Aşk
Çok fazlaydım, dediler... Fazla ...
Ve bu iki cümle arasında, paramparça oldum...
Ben burdamiyım...?
Ya Sen ?
Sen neredesin?
( Biz nerde)
Bakışların ...
bir söz kadar sıcak aynı anda buz kadar soğuk...
içime yerleşti
kapatamadığım bir ses gibi...
"Kal," diye fısıldıyor.
"Git," diye bağırıyor.
Ve ben onların arasında duruyorum, çıplak ayakla...
"Biz" dediğimiz cam kırıkların üzerinde...
"Biz" bizim cam parçaları ... Biz ..
Bazen karşılık veriyorum, kendi kendime...
Sen'siz ..
Ben'siz ...
Biz'siz...
Tüm gücümle fısıldıyorum, ama sözlerim kayboluyor yokluğunun korosunda...
Seni hâlâ içimde taşıyorum... Seni
nefes alan bir yara gibi...
asla sönmeyen bir yankı gibi.. ne kadar sessiz kalsam da....
Sen ... Ben ... Biz ...
Ve sesler bana sorduğunda..
sensiz kim olduğumu... Işte o zaman sessiz kalıyorum — çünkü kendi adımı unutup
"Sen'siz" diye haykırıyorum...
Ve kayboluyorum ... Yokmuş gibi ...
Bomboş ... Bommm boş...
Sen ve ben ...
Biz'siz kaldık ... Biz'siz