Kalabalığın İçinde Tek Kişi

Akşam üstü şehrin omzuna çökmüş ağır bir yorgunluktu...
Geceye çok yakın..
Sokak lambaları titriyordu...
sanki onlar da kalmakla gitmek arasında kararsızdı...
Benim gibi... !

İnsanlar yürüyordu etrafımda...
kahkahalar...
Sohbetler...
sigara dumanları..
acele adımlar…
Telaş içinde koşanlar...
Ama hiçbirinin yüzü yoktu sanki...
Bir yabancının rüyasında unutulmuş figürler gibiydiler...

Ben..
ben kaldırımların kenarında...
kendi gölgeme bile yabancı bir insan gibi yürüyordum....
Kimse dönüp bakmıyordu...
Görülmez gibiydim...
Görmediler çünkü...
Baksalar da göremezlerdi zaten...
Çünkü bazı insanlar...
bir gün...
sessizce kaybolur dünyanın içinden..

nefes almaya devam ederler sadece...

O gece anladım...
hayat benden vazgeçeli çok olmuştu...

Eskiden beklediğim şeyler vardı...
Bir telefon sesi mesela...
Bir “nasılsın?” ...
Bir kapının çalınışı...
Bir "merhaba ben geldim"...
Birinin gözlerime bakıp...
“yoruldun biliyorum” demesi…

Şimdi hiçbir şey beklemiyorum... !

Sabah olmuyor içimde...
Saatler geçiyor sadece...

İnsan bazen ölmezmiş...
sadece içindeki bütün ışıklar kapanırmış....

Yol uzuyordu....
Karanlık ayakkabılarıma yapışıyordu sanki...
Ve etraf insan doluydu...
ama ben....
Ben dünyanın en tenha yerinde yürüyordum..

İçimden sürekli aynı şey geçiyordu...
“Bir el uzansa…”
Bir kişi dursa önümde...
Omzuma dokunsa....
“Geçmedi biliyorum ama beraber yürürüz” dese....

Ama umutlar'da de yoruluyor bir yerden sonra...
Tükeniyor...
İnsan...
beklemenin bile lüks olduğunu öğreniyor....

Sonra başımı kaldırdım...
Gökyüzü kapkaraydı...
Yıldız bile yoktu....
O an fark ettim...
ben aslında bir ışık aramıyordum artık....
Sadece karanlığın içinde...
kaybolduğumu birinin fark etmesini istiyordum...

Çünkü insanı öldüren yalnızlık değil bazen...
kimsenin eksikliğini hissetmemesi...

Ve ben…
kalabalığın ortasında unutulmuş...
önemsiz bir yoldaştım artık....
Yanımda yürüyen tek şey
ayak seslerimdi...
Ve gölgem...
sokak lambalarının eşliğinde.....