Kirpiğimin hicri öksüz,
silikti ismim — izsizdim.
Kımıltısız, öykülü bir yüz,
hükmüm yoktu.
Bilirdim.
İklimini süzdüm gizlinin,
Gece, yine aynı yerden açıyor yarığını;
şehrin paslı omzu boyunca
uzayıp giden bir çizgi gibi.
Otobanlar ki,
Akşam, buharlaşıp oraya siniyor
ruhun karanlık su yolları sanki.
Gece ve şehrin en karanlık uzamı
Otoban nehirlerinde toplar akşamı
Ve kendi Kafdağlarına çağırır
Gılgamış’ı unutmuş zamanda insanı.
Derki unuttun mu altında duranları
Göğsümde takılı serumun gibi
Saplı bir hançer
Gri güzlerine düşen yaşlar arasında
Soğuk, soluk gölgeler
Bu kadar uzun yatmamıştın hiç
Yatıp da kalkmamazlık etmemiş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!