Kadir Üçvet Şiirleri - Şair Kadir Üçvet

Gece, yine aynı yerden açıyor yarığını;
şehrin paslı omzu boyunca
uzayıp giden bir çizgi gibi.
Otobanlar ki,
Akşam, buharlaşıp oraya siniyor
ruhun karanlık su yolları sanki.

Gece ve şehrin en karanlık uzamı
Otoban nehirlerinde toplar akşamı
Ve kendi Kafdağlarına çağırır
Gılgamış’ı unutmuş zamanda insanı.

Derki unuttun mu altında duranları

Prolog:
“Şiir yaşamak içindir,
hayat da şiir için biraz.” T.Uyar.

Yaşamaktan öğrendiğim şeyler var;
Kokusuz bir bahçede gül solumak gibi,

Vakit kendi izini sürer her yürekten.
Bir gidiş başlar, sessizce;
Bir kalış biter, fark etmeden.

Yaşamak;
Kokusuz bahçede gül solumak gibi,

1.) Görüngü:

Çünkü
Gözlerinin içi
İnsanlığını eleveriyordu.

Kirpiğimin hicri öksüz,
silikti ismim — izsizdim.
Kımıltısız, öykülü bir yüz,
hükmüm yoktu.
Bilirdim.
İklimini süzdüm gizlinin,

Her sabahın beyazı
bir kapı
aralığı
ve dünyaya bir bakışla,
O en güzel gözaltı,
o küçük selam

I
Soğuk bir ıssızda sızıyla açtım gözlerimi
Taşın yüreğinde duydum ben kendi sözlerimi.
Bir perde girdi arama, tül gibi ince, saydam,
Ressamın hırçınlığı çizmişti tüm gizlerimi.

Arthur Rimbaud ile “BEN” i “BİR BAŞKASI” OLMAKLARA DAİR SESLENİŞ,
KAPATMAK HESAPLARI, YOLA ÇIKIŞ LARDA:

Vakti geldi edilgin hesapları,
Faturalara vurmaların:,
'Yeterince görüldü. Bütün kılıklara girdi çünkü gizli görüntü..'

I.
Bir
Zaman dilimini
hınzırca
çatallayıp,
yedi adam..