Kadir Albayrak Şiirleri - Şair Kadir Alb ...

İster cebinden ver ister hesabından öde
Ama “bana borç ver! ..”
“Ne kadar” olduğu önemli değil
Bir zerre olsa da olur, cüzdan dolusu olsa da
Ya da her nerende saklıyorsan
Kalbinde, ruhunda, duygularında

Anlamadım ya da anlayamadım
Belki de anlamsızlaştı birden gitmelerin
Gelişler sebepsizse gidişlerin ehemmiyeti mi olur?
Bir boşluk var doldurulamamış ve pansumanı yapılmamış bir yara
Sebebi anlaşılmayan öldüresi bir suskunluk! ..
Aslında hiç var olmamış bir “YALAN” belki de,! ..

Albümde resmine şöyle bir baktım
O kadar tatlı bir gülüşün var ki
Bu resmi gizlice senden çalmıştım
Kaybolmuş deyişin dün gibi sanki

Sen yokken resminle avundum durdum

Sakın ağlama diyorsun ama
Seller akmaya başladı bile
Böyle üzülme diyorsun ama
Kıyamet kopmaya başladı bile

Gittin gideli yaşamıyorum

Kapsama alanı dışına çıktım
İlk değil canandan uzak kalışım
Her öğün dert yedim yine acıktım
Koydu! ..Üç etmez-i beşe alışım

Çakaldı poz veren ben aslan çizdim

Kanadı! ....
Kanadı yüreğim…..
Bu defa gözlerim değil,
Bu kez yanaklarımdan akmadı yaşlar
Ağladı yüreğim! ......
Bitti,

Evet yazdım! ...
Eskiden de yazıyordum, hala yazıyorum
Kimse bilmiyordu, sen de bilmiyordun
Ben yazıyordum!
Satır satır sayfa sayfa
Ne varsa gönlümde ne gelirse aklıma

Soru soran masum bakışlarınla
Gözlerime bakma kahroluyorum
Utanıp titreyen dudaklarımla
Sana cevabını veremiyorum

Yüzüm de gülüşü tebessüm sanma

Ne kötü söz ettim, ne de ilendim
Ne bir kapı açtın ne çıkar bir yol
Ben; para pul değil sevda dilendim
Bir cevap vermedin “benden beter ol”

Gözümde yaş oldun, olmaz olaydın

Artık yazmayacağım! ..

Kalemimle vedalaştığım gündür bu gün..Kalemimin gözyaşlarıdır bunlar! ..
Kırk yıllık kadim dostum, can yoldaşım, lisanım, feryadım ve gönlümün sesi “kalemimi kırıyorum! ..” Ve kalemimi kırarken, içimde ki bomba’nın da fitilini ateşliyorum! .. Ben de yokum artık…. Kalemim gibi! ..

Çünkü; “ARTIK YAZMAYACAĞIM”