Kaderim Kederime Ağlıyor

Kaderim kederime ağlıyor,
aynadaki bu solgun yüze inat,
Yılların acısı birikmiş omuzlarımda,
taşınmaz bir yük gibi.
Ne bir tutunduğum dal kaldı geriye
ne de yarınlara inancım,

Alın yazım diye önüme konan
bu kör kuyu benim eserim.
Kaderim kederime ağlıyor,
sesimi duyan tek bir kimse yok.

Yazılan o kara masalın başrolünde
yine ben varım,
Ne bir seven kaldı yanımda
ne de bu yolu aydınlatan bir ışık.

Kurduğum bütün hayaller
birer birer yıkıldı başıma,
Şimdi geriye kalan
sadece bu sessiz,
bu acımasız yalnızlık.
Kaderim kederime ağlıyor,
ömrümün en hüzünlü türküsü bu...

Kaderim kederime ağlıyor,
Yollarım hep uçurum.
Ne gelen var ne soran,
Ben bu handa yorgunum.
Kaderim kederime ağlıyor,
Çok yoruldum, çok solgunum.

Elimde kalan hüzün,
Gözümde bir damla yaş.
Sensiz geçen bu ömür,
Bana en büyük yoldaş.
Kaderim kederime ağlıyor,
Yıkıldı dağlar, baş baş.

Geceler ayaz şimdi,
Gündüzler bana dar.
İçimde bir yangın,
Yüreğimde boran, kar.
Kaderim kederime ağlıyor,
Yollarım darmadağın, tarumar.

Kapandı bütün kapılar,
Kırıldı kolum kanadım.
Bu ıssız sokaklarda,
Yalnız kaldı feryadım.
Kaderim kederime ağlıyor,
Unutuldu artık adım.

Ne bir umut ışığı,
Ne uzanan bir el var.
Çöktü üstüme birden,
Zifiri karanlıklar.
Kaderim kederime ağlıyor,
Bana mezar bu duvarlar.

Tükendi bütün sabrım,
Döküldü son yapraklar.
Adımı anmaz oldu,
Bastığım bu topraklar.
Kaderim kederime ağlıyor,
Sensiz kaldı yarınlar.