Hüzümle sarıp sarmaladığım,
Bir demet gül bıraktım kapına...
Seni unuttuğum günlerden birindeyim yine,
Lütfen kendini bugün benim yerime de hatırla!
Hatırla ki seninle doğsun güneş,
Ay seninle düşsün gecenin koynuna...
Çocuktun sen,
Bazen köhne bir sokak başında,
Bazense soğuk bir kaldırım taşında,
Taze hayallerini kaptırmamışken
henüz şiddete ve yoksulluğa...
Sadece küçük bir çocuktun sen,
Ruhum yanıyor kaptan.
Gözlerimden uçsuz bucaksız
Denizler gelip geçiyor
Ama yine de söndüremiyorum bu yangını.
Pusulam kırık, rüzgâr küskün bana
Ve ne yana dönsem içimde aynı fırtına,
Olur da bir gün bu şehre kar yağarsa,
Aylardan aralık ve günlerden pazarsa,
Esen rüzgar tenini üşütmüyor,
Ve kar taneleri gözlerine dokunmaya korkuyorsa,
Bil ki yine düşmüşsündür;
Zihnimin sensizlikle titreyen sokaklarına...
Ey Katre-i Berzahım,
Cümle alemden ırak,
Yek muhabbetine mihmanım.
Zamanın ötesinde,
Hallac’ın sükûtuna teslimim;
Vuslatın eşiğinde cananım.
Kışın gitmeseydin bari
Nefesimiz üşür ellerimiz titrerken
Korku demirden süngüsünü
Boğazımıza henüz doğrultmamışken
Kışın gitmeseydin bari
Belki de hiç gitmemeliydin sen
Yitirdi yağmurunu gözyaşlarım,
Şimdi ölü bedenimi örtecek,
Bir avuç toprağa bile
Muhtacım...
Bir damla suyuna kuru denizlerin,
Merhamete kör kesilmiş,
Tebrikler Sevgilim
Birlikte geçirebileceğimiz koca bir ömrü,
Yalnızlıkla heba ettik...
Edilebilecek tüm o güzel sohbetleri,
Boş duvarlarla ettik...
Aslında ikimiz de kötü insanlar değildik;
Yaralı bir güvercini sağlam kanadından vurur bu dünya,
Ne göğün mavisine güven olur
Bu yüzden
Ne de ayın beyazına.
Toprak bile kucağını açarken seçicidir insana,
Düşenin halinden sadece düşen anlar.
Çiçekler Maria!
Ne denli muhtaçsa bahara,
İnsanlar da sevmeye
Sevilmeye o denli muhtaç...
Ama kimse sevmiyor Maria,
Kimse sevmeyince
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!