Gökyüzümü yitirdim
Ondandır yıldızların bu feryadı
Bir zamanlar gözlerimi süsleyen mavilik
Şimdi derin bir karanlığın koynunda
Ruhsuz bir hayalet gibi dikilmekte.
Gülen adam olmamıştı henüz
Çünkü ne Müzeyyen'i görmüştü
Ne de kaybetmişti aşkını
Bir ilkbahar gecesi
Gülen Adam olmadan önce
O da bir insandı
II.
Bir gün alırken canını bir faninin,
Ansızın geçti önünden Azrail'in,
Yine gülüyordu kuşlara,
Yine bakıyordu insanlara ve
HALEPÇE'Lİ KIZA
Yaşamak,
Bir gün uzakta kalmış,
Ulaşılmaz bir hayal olursa...
Sen çıplak ayaklarınla koşturduğun,
Kırıldın mı ey gönlüm!
Yordular mu seni yine?
Hapsedip varlığını dünyanın en ücra köşesine,
Can mı veriyorsun dipsiz bir yalnızlığın gölgesinde?
Ya da
Ummadığın taşlar mı düşüyor gökten o nahif suretine
Gel Dostum! Bulutlar aşalım seninle
Pamuk şekerinden hayaller kurup
Kağıttan gemiler yüzdürelim,
Umut mavisi gökyüzünde.
Saçlarımıza konsun renkli kelebekler
Gözlerimizde ışıldasın,
Ne zaman kapatsam gözlerimi,
Ölüm tüm renkleri ile geçer gider önümden.
Hal böyleyken siz bayım!
Kalkmış bana bir de yaşamaktan bahsediyorsunuz.
Şimdi yüreğim,
sıkıcı metropoller gibi
Tıkış tıkış…
Nereye adım atsam,
nereye kaçsam,
kendimi bırakıp gitsem bile
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!