Göğüme Ağıtlar Şiiri - Jülide Aslan

Göğümü yitirdim
Ondandır yıldızların bu feryadı
Bir zamanlar gözlerimi süsleyen mavilik
Şimdi derin bir karanlığın koynunda
Ruhsuz bir hayalet gibi dikilmekte.

Oysa ben her gün,
Başımı kaldırıp bakardım
Bulutlarla kaplı o güzel çehresine...
Bazen öfkeyle bakardım gözlerine
Bazen de buruk bir kan tadıyla dilimde

Kızardım ona, sitem eder
Hesap sorardım...
Sanki kahinattaki her kötülüğün sebebi oymuş gibi,
Ama bilirdim benim göğüm günahsızdı
Tıpkı anakucağındaki tüysüz bir bebek gibi

Bilirdim!
Ağlardı bazen halime
Koskaca gökyüzü oturur
Bir çocuk gibi akıtırdı
yaşlarını üstüme...
Sorsam dert benim derdim de
Onun derdi de bambaşkaydı
Kendi içine
Gök ya bu
Bereketli yağmurlar kadar
Yıldırımlar da yakışıyordu
Mağrur suretine...

Oysa evdi ocaktı göğüm,
Yurttu bucaktı bana
Bense rüzgara darılıp
Biraz saçlarımı dağıttı diye
Kızmaktaydım ona kendimce
Ruhumu sıkıca saran kanatlarına
Nankörlük ede ede,
Sonunda,
Gökyüzümün kanı bulanmıştı ellerime.