Kuşlar ve Merhametler Şiiri - Jülide Aslan

Yaralı bir güvercini sağlam kanadından vurur bu dünya,
Ne göğün mavisine güven olur
Bu yüzden
Ne de ayın beyazına.
​Toprak bile kucağını açarken seçicidir insana,
Düşenin halinden sadece düşen anlar.
Gün gelir de
Kırık bir tele takılıverir
Tüm umutlar...
​Rüzgâr bile insaf etmez,
Eser de geçer,
Yarayı daha derinden sızlatarak.
Kendi sessizliğinde boğulur
İnsanın yüreğinde biriken o dilsiz feryat.
​Gün gelir
İyileşmek için beklediğin güneş bile
Küllerini yakmak için doğar üzerine.
Ve nihayet anlarsın,
Dünya ne kuşları sever gökyüzünde,
Ne de insanı kabul edebilir
Yüreğinde merhametle....