Katre-i Berzah Şiiri - Jülide Aslan

Ey Katre-i Berzahım,
Cümle alemden ırak,
Yek muhabbetine mihmanım.
Zamanın ötesinde,
Hallac’ın sükûtuna teslimim;
Vuslatın eşiğinde cananım.
Kâh viran olmuş İrem'im,
Çölün koynunda yatan.
Kâh zavallı bir zerreyim,
Levh-i Mahfuzun kapısında...
Rahmetinin ümidine sığınan.
Gülşen-i Narında İbrahim'in...
Bir avuç külüm,
Hâlâ yanmakta olan.
Yusuf'un yırtılan gömleğiyim,
Hakikatimi fısıldayan.
Ben bende ben,
Ben tende bilinen.
Ruh bende,
Ten ile ölmeyen.
Ne mekânda yerim var,
Ne zaman içinde izim.
Kün emrinde bir zerreyim,
Vahdet aynasında yüzüm.
Sıyrıldım cümle renkten,
Eridim hevesimle.
Damla aslına erdi,
Sabrın dut kafesinde.
Ruh çekildi, ten söndü,
Ey Katre-i Berzahım;
Şu gözlerim Nur-u alemde,
Bir tek seni gördü.