Bir adam vardı:
Kalabalıkların içinden geçerdi de
kimsenin gözünde durmazdı yüzü.
Sanki dünya ona hep “geç kaldın” demişti.
Bir kadın vardı sonra…
Sessizliği bile şiir gibi taşıyan.
Çayı soğuyana kadar dalıp giden,
kitap aralarına kurumuş çiçek saklayan biri.
Bir gün aynı göğe baktılar.
Gökyüzü ilk kez iki kişilik oldu.
Adam, kadının sesini duyunca
eski bir türküyü hatırladı.
Hani radyolarda gece yarısı çıkan,
insanın içini memleket yapan türkülerden…
Kadın ise adamın gözlerinde
uzun zamandır aradığı “eve dönüş” hissini buldu.
Öyle büyük cümlelerle başlamadı hikâyeleri.
Kimse kimseye
“ölürüm sana” demedi mesela.
Önce bir “yoruldun mu?” yerleşti aralarına,
sonra “yemek yedin mi?”
İnsan bazen en çok
merhamete aşık oluyormuş meğer.
Birlikte sustular uzun uzun.
Çünkü bazı insanlar konuşmadan da anlaşır.
Adam anlatmadığı yaralarını bıraktı kadının avuçlarına.
Kadın da yıllardır kimseye göstermediği kırgınlıklarını…
Sonra hayat yetişti peşlerine.
Çünkü hayat, mutlu insanları biraz kıskanır.
Uzaklıklar girdi araya,
yanlış zamanlar, eksik cesaretler…
Ama ne olursa olsun
adam her gece aynı cümleyi düşündü:
“Ben bu kadını sevmeyi değil…
onda kendimi bulmayı sevdim.”
Kadın ise bir gün pencere önünde
yağmuru izlerken anladı bazı şeyleri.
Gerçek aşk;
her gün konuşmak değilmiş bazen…
Birinin ruhunda hâlâ yerinin olduğunu bilmekmiş.
Ve yıllar sonra bile
aynı türkü çaldığında
ikisinin de içi aynı yerden sızladı.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
insanı değiştirmek için gelirmiş dünyaya…
Bazı insanlar da
bir ömür kalmasa bile
bir ömre iz bırakırmış.
MumVeGölgesi
28.11.25
Kayıt Tarihi : 23.06.2026 20:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!