Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Benim şiirlerimde;
Karadeniz'in sisi, eski bir gaz lambasının ışığı, bekleyen bir kadın yüreği, yarım kalmış mektuplar ve hiç vazgeçmeyen umut birlikte yürür.
Mum ve Gölgesi hem ışığı hem karanlığı aynı satırda taşıyabilir. Mum gibi yanarken etrafını aydınlatır, gölgesiyle de insanın içindeki yalnızlığı hatırlatır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!