İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Ayrılığını
Tenime giymiştim
Şimdi
Yüreğime astım sessizce
Uzun perdeler çektim
Doğduğum şehirle arama

Sen
İstanbul'un en lüks otelinde
Günlük para hesapları ile beyni yorgun düşmüş
Zenginlere...
Kendini zengin sananlara
Bin bir çeşit kokteyl sunan

Hatıraların mum ışığındaydı kadın
Maziyi arıyordu
Eski resimlerde
Renksiz filmlerde
Mektuplar yazıyordu
Kaybettiklerine

Çiçekler beyaz
Sarı kırmızı
Al al
Mor mor çiçekler
Bilirmisiniz içimizde açanı?

Ne çığlıklarım biter nede çelişkilerim
Ben her sabah bu sokakta karanfili beklerim
Bu sokak ki dönüşsüz bu sokak ki kıvrımsız
Bu sokak ki sonunda ölüm olan bir çizgi
Bu sokak ki yarınsız bu sokak ki amansız
Ağlayışın görülmez,inleyişin duyulmaz

Senin yaşamında zaman aktımı
Ben kol saatimi attıktan sonra
Sana benim gibi kimse baktımı
Güneş sirkeciden battıktan sonra

Ayrılık hasreti bitmez askerin

Sana yazmamıştım değil mi
Sobanın söndüğünü
Gecenin ortasında
Kafamda binlerce kelimenin
Dönme dolap gibi döndüğünü
Yazmamıştım değil mi

Perdeye dokunduğun da
Elin yanacak
Bir sızı düşecek diline
Zamanı aşacaksın
Eline geçmişi kuşanırsan

Kara kuru yüzün
Kalın çizgilerle yontulmuş
O fırtınalı bakışların
Sıfır numara traşlı
O şekilsiz kafaların
Yangınlarla ve erozyonlarla

Küstüm bütün renklere
Renkler bana küskün
Siyahlara bürünmüş ömrüm
Bastığım yerler siyah
Siyah gündüzüm güneşim
Bir türkü söylüyorum siyah