İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Mihrapların ucuna yerleştirdik mızrakları
Kalkanları kalyonların direklerine astık
Bodrun şövalyeleri Rum barlarında
Bazlama yemez bilirsin
Bilirsin ki durmaz yağmur
Yuvasız çatılarda

Selamın vardı
Posta kutum da
Aldım

Gözyaşın vardı
Yağmur da

elde var hiç
demiştin giderken
ama bende mi suç
yoksa
yanmış yıkılmış
bedenimde mi

Gözlerimde özgürlük
Gördüm günahsız şafaklarını yurdumun
Ufukta bekleyen güneşi gördüm
Gördüm toprağı zorlayan bereketi
Korkusuz akan suları gördüm

Bir yere ulaşmak istersin
Bir yer ki
Güller
Dört mevsim açar
Ve çiçekler
On iki renktir

Özümdeydin
Nazımdaydın
Yazımdaydın

Belki ben yoktum
Nefesimde

Sen benim acıbadem kurabiyem
Sen benim ahududu likörüm
Sen benim burma kadayıfım
Sen benim akide şekerim
Sen benim sıcak çikolatam ve şarabım
Sen benim orta şekerli kahvem

Mustafa Kemal olsaydım...
çıkıp şu ala dağların yücelerine
çıkıpta Afyon Ova'sına baksaydım
görürmüyüm acaba?
Bu vatan için can veren aslanları
Bu ülkünün geleceğine inananları

Ezan sesleri geliyor penceremden
İnce hastalığa tutulmuş bir kadının hıçkırıklarıyla karışık
Alıp götürüyor beni bir garip serçe
Düşüm bekliyor sanki buna alışık
Yıl kaç bilmiyorum ama mevsim ilk bahar
Bir tavan arasındayım önümde bir aynalı sandık

Gecenin ve gündüzün
Solduğu yürek sen misin?

Sen misin
Serçe kırılganlığındaki
Masumiyet