İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Duydum ki uğruma şiir yazmışsın
Hayatı da kendine zehir yapmışsın
Yanlızlar rıhtımına demir atıp da
Şeh-ri İstanbuldan sende kopmuşsun

O kadın geldi yine şen şakrak ve çok şuh
Meyhane ahalisi oldu azgın bir güruh
Takıdı bütün gözler eteğin yırtmacına
Yaşlı İstanbul gibi kalmamış bizde o ruh

Sular çekiliyor ya bugün
Çıkarız mehtaba çıkarsız
Sular ayaklara erişince bir gün
Sileriz düşümüzdeki karanlığı
Sessizce kuşanırız sevgileri
Yürürüz sehpasız sahillere

Işıklarla konuşuyorum
Şimdi
Karanlıklar o kadar
Koyu ki
Renk renk
Çizgi çizgi

Işıklar yakacağım
Kızma
Bana
Karanlığı sevemedim
Korkuyorum siyahtan
Siyah gözlerin

Zamanın yontusundayım
Saçlarımda hüzün
Gözlerimde acı
Tenimde hicran
Hain çizgilere dönüşmüş
Bedenimde isyan

Dudağımda ağıttı gidişinin ayak sesleri. Giderken yüreğimle birlikte, sımsıkı tuttuğum ellerinin sıcaklığını da götürdün ıssızlığına. Geride odamın duvarlarını yumruklayan sımsıkı kapalı ellerimin çaresizliği kaldı. Hıçkırığımı kim yudumlayacak? Hangi sokak lambası ışığım olacak? Hangi yalan ve hangi insan kanayan yaramın otacısı olacak. Hangi öksüz kuş garip ve sahipsiz omuzlarımdan havalanacak? Ben kendi harmanımda daha ne kadar kavrulacağım? Şakaklarıma bir soğuk şubat sabahında kar taneleri daha kaç kış kurşun gibi vuracak Tanrım?

Oysa dönülmez yolların ayrımlarında hep sen vardın yanıbaşımda... Omuz verdiğin narin bedeninle ve o ufacık bedenine sığmayan kocaman yüreğinle. Şimdi kendi yüreğimin çaresizliğini haykıracak ne bir sıcak göğüs, nede gönül var sığınabileceğim.

Yalnızlığın kapısını çalarken kaderim, sensizliğin hasret kuyusunun tam ortasında, öylece çaresiz bir başıma öksüzlüğün kollarında hıçkırıyorum. Artık bir tanem diyen sevdalı inleyişler yok. Artık sokak kapısını iki uzun bir kısa şifreli şifreli çalan kimse yok. Artık gözbebeklerimin derinliğini titreten o simsiyah üzüm gözlerin yok

Ey insan!
Ey toprağın çamuru...
Düşüncelerin kavgası
Beynin savaşçısı
Nedir bu isyan
Nedir yüz yıllardır direnişin kendine

İnsan gibiydik yani
Adımız insandı
İnsanca yaşıyorduk
İnsan haklarımız vardı
İnsani değerlerimiz
İnsana dönüktü tüm projeler

Sessizliği bozdu
Işığın
Karanlığı
Hareketlendirdi
Gölgeler
Şekillendi