İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Düş odama kapandım
Loş odama..
Odam boş
Mum düşlerimi yetmiyor aydınlatmaya
Şekillenmiyor hayalin karanlıklarda
Odamı kokunla dolduruyorum kadınsı

Öyle bir gülki kimse görmesin
Öyle bir bakki kimse bilmesin
Ağlarsam eğer kimse duymasın
Yanlız beni yaşa mum ışığında

Seni bırakıp gitmek
Gözlerinin yeşiline hüzün yüklemek
Dudaklarını büzüştürmek
Bekletmek
Utandırmak
Ve ağlatmak

Neticesi nedir ki çakıltaşlarının
Acemi bir ses
Kartlaşan bir kaç mevsim
Ve gülüş
Omuzlarımda
Değişmekse...

Zevkin
Sokağa düştüğü
Yerdeyim
Sonuç
Nedir
Bilmiyorum

Öğleden sonra
Gözbebeklerimden
Beynimin kıvrımlarına ulaşan
Ve beni hiç acımadan
Çok eski bir hesaplaşmaya zorlayan
Bir şarkıdır

Çocukların olsun
Anla
Dinlesin bizi
Mahpeyker yontusunda
Şekil zemindir duaya
Gönül ağlamaz

bittiğinde meyvesi ölümün
son kadehi yuvarlayacağım
sonra kalabalıklar gelecek denizden
mavi balinaların sırtında
iki şey isteyeceğim sabunlu hamam taşından
bir musalla taşında

Mavi bir isyandır sürgünüm
Tükenişin coştuğu yerde
Gözlerimin yankısıdır kördüğüm
Seslenişin koştuğu yerde
Kampanyası böyle başlıyor muammaların
Şeffaf adımların sesleriyle gel

Kürre-i arz da
Bir top elmaydı aşkımızın masalı
Gökkuşaklarının altında
Sevda yüklü yağmurlarla
Yaşandı kara gözlerinde
Ilık bir ilk yaz akşamında