İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

ufacık ve yanlız kaldım
sessizliğin vadisinde
ve yokluğun krallığında
ağzımdan dökülen
yokluğunun ağıtıdır
ufacık

kelimeler yıpranır
başka anlamlar yüklediğinde
tebessümler kırışır
yüzler donuklaşır kuşkudan
elleri titrer yüreğinde sevgi tükenirse
çünkü sen kadınsın...

kıskansın
bırak zamanı
kendi sessizliğine
yaşadıklarını
hiç sorgulamadan
o yanlız

katere katre gecelerde
nice vehimler tükettim
çiy düşmüş hecelerde
kor alev gibi yansam
volkan gibi patlasam
sevdanın gölgesinde

gökte yetimdim
indirdin yere bir bakışla
ellerimi tutup birden
atlattın sekilerinden yanlız şehrin
sokaklarda ıssızlık yürüyordu
bedenimin ötesindeki gizli gömüye

Sokaklar ıssızdı sokaklar sessiz
Bir sıkıntı vardı gökte sebepsiz
Ağlamak istedim ağlayamadım
Seni düşünürken kaldım nefessiz

Sokaklarda aradım hatıraları

büyük umutlarla büyüyüp
küçük umutlarla yetişmişsen üzülme
hasretindeki ağaç hem yeşil kalacaktır
hem de meyvelere duracak
okyanus bekleyecektir seni,
yağmurun fırtınaya dönüşsede aniden

Soğuk nefesinde donuyordu
Oysa gözlerin
Bir ilkbaharı yaşıyordu
Bakarken gözlerime
Ellerinde
Kavun bostanlarının

benim için en kutsal oyundur bilirmisin
senin naz desenlerini çizmek yüreğime
gül gölgesinde saklamak kokunu
çırpınmak gönül koyduğun gam girdaplarında
hasret ağusunun kırmızısında yanmak sırf senin için
uzanmak seninle yan yana bir musalla taşına

Elerimde siyah güller solduğunda
Ben çoktaan gitmiş olacağım
Sakın ağlama
Gözyaşlarım
Siyah damladır
İz bırakır yüzünde