İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Islak papuçlarım vardı
Bir pirinç tarlasında
Ve duman tütüyordu
Vadide ki evde
Bu benim hayatımdı
Bulutlar geçiyordu

Kem sözlere inanma yoktur yalanım
Bütün varım senmişsin yoktur kalanım
Şu şehri İstanbul şahidim olsun
Gittiğin yollardan yoktur gelenim

Birazdan gün ağarır hazırmısın sen
Ruhum senin ışığını vermek istersen
Erguvana kesmiş şu şehri sevdiğim gibi
Beni bedenimle değil ruhumla sevsenİ

Mihraba sakladığın
Yalandan ürkme
Sonsuz mavideyim
Ruhunu çekme
Mihrap yıkıldığında
Uçtuk yıldıza

Bir güz sarısının/kızıla karışan koyuluğunda
Martı kanatlarının/geceyi kucaklayan
Çığlığıyla doluydu...
İlk sevdanın baharla soluklandığı şehir

Bugün görüş günüydü...

güneşimde şekillenecek
yakamoz denizlerinin sarı yaprakları yediveren gülleriyle
davetim olacak bir gece vakti anadolu bozkırlarına
gel diyeceğim
gelde gör
nasıl aslan kesilmiş içimdeki gelgitler

Gözlerinizde kendimi görürüm
Geçmişim ve geleceğim
Her uzun yolun sonunda yorgunluğum
İklimler boyu yanlızlığım
Tükeniverdi sizinle
Masum bakışlarınızda sevdam saklı

sabah o kadar yakın ki
gece hemen arkamda
ben baharı seçtin
hüzün gecede

ağla küçüğüm
bu senin matemin
içindeki fırtına dinsin
ağla küçüğüm
o gitti diye üzülme sakın
sen ölümüne sevgilere layıksın

Gelin diyorum size
Kol kola girmeye gelin
Omuz verin bize
Korkuyu yenmeye gelin
İçinizde varsa türkü
Yurduma vermeye gelin