İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Kürre-i arz da
Bir top elmaydı aşkımızın masalı
Gökkuşaklarının altında
Sevda yüklü yağmurlarla
Yaşandı kara gözlerinde
Ilık bir ilk yaz akşamında

misafirindi yanlızlık
bulutlar uyuyordu kollarında
sen son şarkıyı söylüyordun
dudaklarım titriyordu yollarında

gel demiştin ya hani

Gri sabahları uykuya gebe
Bir mavi rüyanın kıyılarında
Mağrurbakışlı alaca horoz
Kükrdi uzun uzun doğan güneşe
Sessizlik bozuldu kaldırım üzgün
Sesini satan simitçiye meydan okurcasına

Mekanlarda gözüm yok
Olmadıktan sonra insanlar
İnsanlar gülmedikçe
Kuklalara sözüm yok
Sınırsız olan yaşamak mı dersin ey gönlüm
Yoksa boğuşmak mı kuşların çığlığıyla

Ömründen giderse bir takvim yılı
Gözünde tüterse bir yağmur seli
Bahçende biterse bir çalı gülü
Yakana takarken beni hatırla

bir yerde duyarsan bir hüzzam şarkı

ölüm kaçmaz akşamlardan
ama sen hep kaçarsın
ölümdür yokluğun
ve o hep benimledir
dirilişim
birgün

Önce kaç
Sonra sarıl
Doğanın sesine
Ve böceklerin sessizliğine
Aradığın
Bir nazar boncuğu olsun

Bir sığırtmaç kuşu gibi
Tutuldum ökseye
Çırpınıyorum pür telaş içinde
Ellerim bağlı
Özgürlük bir hayal kavuşulmaz
Isıtmıyor hiç bir şey beni

Bittiğinde
Meyvası
Ölümün
Son kadehi
Yuvarlayacağım
Sonra

Oğul duydum binbir derde yar olmuşsun
Oğul duydum perde perde nar olmuşsun
Oğul duydum her kederde zar olmuşsun
Ah oğul geçtik bu köprüden sen geçme sakın

Oğul yorgan döşşek denk ile yoğa gidersin