İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Yanıp sönecek
Yanıp sönecek her gece
Bıkmadan
Usanmadan
Benim için
Yanıp sönecek

Bu dağlara kement atmış yoksulluk
Bu dağlar mahpus
Bu dağlar sahipsiz
Poturlu şalvarlı çizmelerin altında
Korku sinmiş sidiklerine çocukların
Ölüm derman olmuş çobanlarına

aşklarım benim koruganımdır
beni gerçeklerden saklayan
ve tek dostumdur
yüzleşme günü geldiğinde
gerçeğin buza kesen zalimliğinde
yüreğimi ısıtan

Çeşme başında bekledim
Bazan köşebaşında
Yoluna çıkacağım bugün
Çarşıbaşında
Eğer yine fark etmezsen
Bahçenizdeki

Bir düşün kenarında ki
Suydu
Ölüm...

Önce
Yanılgıyla

çığlıklarım...
onun içindi
son kez
ölürken
sevdiğim kadınsın
diyemedim.......

Aldırma diyorsun nasıl aldırmam
Gönlümden tahtını nasıl kaldırmam
Kordon'da birine mendil vermişsin
İçki kadehine nasıl sadırmam

Şu güzel İzmir'i yakarım inan

Unuturuz zamanları
O zamanlar ki
Giderler ve gelirler
Geçmişe ve geleceğe
Beni ve seni
İçine almadan

Güneş gibi ışık ışık girdin Dünyama
Soluk renkli düşlerime yaptın boyama
Yüreğine aldın bizi etmedin yama
Sana seni anlatmaya dilim yetmiyor

Senle dolu anılarım hala dün gibi

Yaşamak için
Çok uğraştım
Ama çok uğraştım
Bir yerlerinden tutunmak için hayata
Çırpındım
Aşağılandım