İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Kapı komşumuzdu bahçelerde o taze bahar
Şimdi kapımızın önünde kocaman bir kış
O beyaz
O bitmeyen kar
Üşüyorsun biliyorum yanlızsın
Sevdamızı yatağına ser

Akların karaları sorar kararır
Günlerin geceleri sorar sararır
İstakbalin mazinin boy aynasında
Karalanmamak için hakka yakarır

Kalemler ezecek kendi sapını
Kalemler çizecek kendi çapını
Kalemin koyduğu son noktalara
Okumadan cümleyi örtme kapını

Rabbinin kapısında ikamet eyle
Ruhunu dolduran isyan durulsun
Rabbine korkmadan ibadet eyle
Ruhuna sükunet ihsan buyrulsun

Sor kendine sor binlerce soru sor
Küllenmesin yüreğinde ateşlenen kor
Şeytan sofrasına bir kez çökersen
O sofradan kalkmak inanki çok zor

Sonunamı geldik sabrın sonuna
Sığabilir mi artık bu dev kabına
Hala erken diyenler geriye çıksın
Kılıçlar girmiyor artık kınına

Su ülkesinde gördüm düşünü
Yalnızdın ve günahsızdın
Ellerinin arasındaydı göz yaşların yitik
Bekliyordun göz yaşı güllerini
Cam gibiydi gökyüzü -buğulu-
Soru işaretleri çiziyordu gözlerin

Bir ışıksın karanlığımın ortasında
Bir tebessümsün yüreğimin yasında
Sen olmasaydın nasıl döndürürdüm
Prangaları pamuk ipliğine
Sen olmasaydın tutsak geçen günlerimi
Nasıl sığdırırdım saniyelere

susmak en uzun konuşmaktır
coşmak en kısa konuşmak
ben onun için sustum
asırlardır bu topraklarda
onlar
boyun eğdim sandılar

Her uyuyuşta
Ve uyanışta
Gidip te dönmeyenler
Yakıyor
Enginleri
Çakıl taşları benim