İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

II

(kaşlar toz rengi omuzlarını silkti
ve soludu kırağı kristallerini aynaların salonunda:

aynalar ve damlayan sular sonsuzluğun dumanı gibi

III

kimdir hâlâ ricacı olan eli fırıldaklı avareye
kimsenin kazazede olmadığı suları sallayan seslere

kimdir sabah akşam suları ovalayan

IV

sırtlarını döner aynalar ve toz kaldırır ışık
talihin at nalı şakırdayıp gider gelinciğin uykusu altında

yaşlanır hakikat ve bakar kendi iskambil falına

IX

fakat önce bir açlık kulesi merhametlice çökmeli
ve uzaklardan aydınlatmalı kaçağın zayıflığını

ıstırabın düşen damlalarını öğreten gözlerinin dilimleri

V


boğanların merdiveninde başı dönerek titrer el
tamahkâr gözyaşları hışırdar bülbülün boş kafesinde

VI

sırdaşından kaçmak için boğuşur maske
ve dinlenmek için kukla

mikroskop altında terk eder yerini hastalık

VII

yaşayan ölülerle ölümün yaşayan arzuları arasındaki
sınırı silen bu sessizlikte burada

iki yarım birleşir çifte körlükte

VIII

yorgun ağaç kurtaramaz kandan kendini
ve çaresizlik kaldıramaz onun dallarını

sahte yalınlık söyleyemez gerçeği

X

nefretin siyah mıknatısı soğurdu içine kaçışımızı
ve ıstırap kapatır çanağını ve dilenmez artık

hastalığın işine bakmasına yargılı

XI

ve yeryüzünün baharında sadece daha derine batarım
ki büyür ağzımda ellerimde gırtlağım

vadideki alacakaranlık hızlandırırken adımlarını