Işık Yokmuş Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Gölgelerimiz kaybolmuş dediler,
önce muhtara sorduk,
haberim yok dedi.

Belediyeye gittik,
dilekçe verin dediler.

Dilekçe verdik,
üç nüsha istediler.

O sıra akşam oldu,
sokak lambası yine yanmadı.

Anladık ki mesele
gölgelerin kaybolması değilmiş.

Işık yokmuş.

Kimi maaş derdinde,
kimi kira derdinde,
kimi yarını nasıl çıkarırım hesabında.

Kim bakar gölgesine?

Ama yine de insanız işte.

Bir çocuk tebeşirle
güneş çizdi kaldırıma.

Bir kadın pencereyi açtı sabahleyin.

Bir işçi türkü söyledi dönüş yolunda.

Derken biraz aydınlandı ortalık.

Demek ki,
ışık gökten inmiyor her zaman.

Bazen insanın kendisi
yakıyor karanlığa karşı lambayı.

O zaman gölgeler de geliyor ardından,
eski dostlar gibi.