Bir zamanlar içimde fırtınaydın,
Şimdi dingin bir hatırasın.
Adın hâlâ kalbimde saklı,
Ama artık canımı yakmıyorsun.
Seni sevmek öğretti bana
Ne kadar güçlü olduğumu.
Kaybetmek değilmiş meğer,
Kendime kavuşmakmış sonu.
Bıraktım seni rüzgâra,
Anılar usulca savruldu.
Kalbimde açan o boşluk
Umuda yer açmak için doldu.
Artık biliyorum;
Her bitiş bir başlangıçtır aslında.
Ve ben,
Kendi hikâyemin en güzel yerindeyim şimdi.
Gözlerim ufukta,
Yüreğim hafif, adımlarım özgür…
Çünkü içimde
Yeniden doğan bir ben var.
Kayıt Tarihi : 19.04.2026 21:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!