Huzur Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bir şey çözüldü içimde kardeşim,
uzun yıllardır sımsıkı duran bir düğüm belki.
Bir nefes aldım,
sanki bütün dünyanın yükü
omuzlarımdan inip toprağa karıştı.

Akşam oldu.

Bir fincan kahve var elimde,
dumanı ince ince yükseliyor.
Pencerenin önünde oturuyorum.
Karşıdaki ağaç susuyor,
gökyüzü susuyor,
ben susuyorum.

Ama bu sessizlik korkudan değil.

İnsan bazen bütün hesaplarını kapatmak ister hayatla,
defterleri olduğu yerde bırakıp
yalnızca yaşadığını duymak ister.
İşte öyle bir saat bu.

Ne yarın çağırıyor beni,
ne dün yakamdan tutuyor.
Zaman,
yorgun bir işçi gibi
yavaşça geçip gidiyor önümden.

Ve ben ilk defa fark ediyorum:
Dünya dönüyor,
kahvem soğuyor,
akşam derinleşiyor,
ama acele edecek hiçbir şey yok.

Bıraktım yüklerimi.
Sorumluluk dedikleri o ağır taşları,
o görünmez zincirleri,
o insanın içine çöken gölgeleri
olduğu yerde bıraktım.

Şimdi yalnızım,
ama eksik değilim.

Şimdi sessizim,
ama boş değilim.

Bir fincan kahveyle
bir akşamın tam ortasında
hafifliğin adını yeniden öğreniyorum:

Huzur.

Sade,
sessiz,
insanca bir huzur.