İpek Pınar İl Şiirleri - Şair İpek Pınar İl

..yüzümün
en sevdiği mevsimdi
gülüşlerim
en sıcak iklimler
gözlerimden geçerdi
şimdi dondurucu bir soğuk

..bazen binlerce cümle kurarsın da anlatamazsın anlatmak istediğini anlamazlar istemezler belki de anlamayı bazen hiç bir şey söylemezsin içinden bir şey geçer içinden gülersin anlasanda anlamasanda ben biliyorum dersin pis pis gülersin o iplemez tavrın altında yatan binlerce fahişe gülüşe çanak tutana dersin soğuk gelir pencereden kar düşer gecene inanamazsın yine de içersin..

..oysa ben sana hep yazdım
ömrümdü akan parmaklarının arasından
sen tuttun sonumuzu yazdın..

..Sonra dedim ki değil;
Sonra dersin ki neden vazgeçmez neden izin vermez tüketmese bendeki kendini görmüyor mu her seferinde bir parçam daha umutsuzca savruluyor dipsiz bir uçuruma sonu gelmeyen uçurumda yüreğimden kopan her parçam hala çığlık çığlığa en güzel günlerimin vazgeçilmezi olabilecekken sen beni katleden sensiz geçirdiğim her anı failim olmaya azmettiren neden..

..kadın sevdi
çok sevdi
durmadan yılmadan anlattı
iterse düşebileceğini
düşerse gidebilecegini
anlamadı adam

..pencerede oturuyorum yine, güneş ağaçların arasından gülümsüyor içim ısınıyor ve yağmur yağıyor öyle böyle değil ilaç gibi toprağa güneşli bir günde yağmur yağıyor tıpkı senin gibi bir gün içimi yakan kavuran ferahlatan doyuran nasıl da biçim buluyorsun baktığım her yerde..sen yüreğime dokunuyorsun tanrımın parmaklarına değiyor ellerin tanrım dokunuyor evrene değdiği her şey de sen..

..Unutursan beni
Sadece bir an geleyim hatırına
Sevmiştim de
Hala sevdiğimi hatırla
Bir an sadece unutma
Güneş doğduğunda

..sen
sen bir bilsen
nasıl yanar için
nasıl açım
nasıl sususuzum sana
sen

..vaktin olsaydı bir sabah gün doğarken şakağından öpüp uyandırıdım seni
evin etrafına fesleğenler dikerdik beraber
vaktin olsaydı sokağa çıkardık yatsıdan sonra avaz avaz çocuklarşır bir dönme dolabın koltuğunda uyuya kalırdık
dizime yatırırdım seni masallar uydururdum hepsi mutlu sonla biten ayrı geçen günlerimize ağlardık
olsaydı vaktin nereye gittigini bilmedigimiz bir trenin son vagonuna biner şehir şehir kanardık
vaktin olsaydı yaşardık

..her insan biraz bencildir özünde
seni sevdiğimi
benim önüme geçtiğinde anladım
mutluluğun mutlulugum oldugunda
göz yaşların genzimi yaktığında
hayallerimi yerle bir etme pahasına vazgectigimde