İnsana varan Bahar Şiiri - Eyüp Beyhan

Bir tomurcuk düşer içime usul,
Adını bilmediğim bir his olur.
Geceyi çözer de sabaha koşar,
Bahar dediğin kalpte doğar.

Rüzgâr alır eski kederleri,
Toprak saklar bütün izleri.
Bir güvercin geçer göğün içinden,
“Diril,” der gibi derinden.

Uyan ey gönül, vakit bahardır,
Her son, içinde bir başlangıçtır.
Külünden doğan bir gerçek var;
Zor geçsede kışın sonu bahardır.

Bir taşın sabrıyla bekledim seni, ey bahar,
İçimde sürgün edilmiş bütün çiçekler adını fısıldadı.
“Unutma,” dedi,
“Her kış, kendine gömülmüş bir bahardır.”

Ey içimin kırık aynası,
Ey zamana düşen gölge,
Şimdi kalk,
Külünden konuşan bir hakikat var.
Ve ben anladım:
Bahar, bir mevsim değil yalnız;
İnsanın yeniden insana varmasıdır.
(E.B/2026)