İnsan Şiiri - Mustafa Çap

İNSAN
Bizi sevgisi ile yaratan Rahman'ın adıyla başlamalı her söze
O'nun adı, O'nun sözü dolanmalı dilimizde
Onu anmayan dil, çok konuşan lüzumsuz sözdür alemde
Varlığın her zerresinde aşk ile O var
Boşuna dolanmayalım yeryüzünde
Gönül diye bir mekan var insanda
Aşkın nuruna aynadır bütün varlığa.
Ne ararız bilmiyorum ki bilmiyorum dünyada
Dünyadan öte bir yol var insanda
Aşka vasıl olmaksa maksat,
Vasıl olur mu O insan ki kendinden uzaksa
İnsanın ilk vardığı kendi varlığıdır,
İlk kendini bulur ve kendinde bulur yolu.
Aşkla başlayan, aşka giden, aşkta yok olan bir yoldur zaten insan
Varlık aleminin en güzel var olanıdır,
Görürse kendinden mevcut olanı, kendine bile aşık olur insan.
Çünkü baştan aşağı aşk ile yaratılandır insan
Ruh nef edilince anladı melekler, aşkına secde ettiler,
Allah'a en yakın duran iblisi kıskandıran,
Gizlenmiş bencilliğini varlığa ayan sebebidir insan
Uğruna kainatlar sunulan,
Her alemde ayrı bir güzel görülen,
Her güzelliğinde Aşkın Cemali olan,
Ve ben yerlere göklere Haşa sığmam diyen Allah'a,
Zamansız, mekansız makam-ı tecelligahtır insan
Gaflete dalıp kendini kaybeder bazen
Pişman olunca da mahcup bir edayla ellerini semaya açan,
Ellerine semalar sunulan,
Ya Rahman dediğinde,
Günahlarına sonsuz rahmet edilendir insan.
Allah'ın biricik aşkı ile var olmuş
Varlığına aşık olunmuş ruhtur
Ruhu aşkın kendisi olandır insan.
Şiir: Mustafa çap