Gönül Şiiri - Mustafa Çap

GÖNÜL
Neden bilinmez,
Hep sana ait olmayana gideri Gönül
Zaten sahip olmak değil, ait olmaktır aşk
Ve Gönül aşka taliptir hep
Hiç bilmediğin bir adrestir gönlüm mekan kurduğu yer
Sen nerede olursan ol,
O hep aynı yerdedir ve orada kalacaktır
Çoğu zaman durdurmaya çalışırsın,nnafile
O durmaz! seni bile tanımaz Gönül
Her defasında soluğu yarin yanında alacaktır
Çünkü yarin nefesidir hayat bulduğu soluk.
İçindekine çok sıkı sarılır koparamazsın
Senden ayrı bir dünyadır Gönül
İhtiyacı yoktur maşuğundan gayrısına
Zamanada, mekanada asidir
Başkaldırır içinin dışında duran her şeye
Cefada olsa yarin sevdası ona
Aşıktır, bakmaz sinedeki acıya
Maşuğunun kahrına razıysa, sevdalıysa bir Gönül
Nur sanır her yeri, varsa yarın cemal'i
Aşkın ateşi, cehennemin en kudurmuş alevi gibidir
Bilmez mi, gönül bunu da bilir
Aşk bir ateştir ve kendinden başka her şeyi yakar.
Eğer düşmüşse o aşka, her gün yanmaya razı gelmiştir.
Söz dinlemez Gönül
Yoksa Mecnun eder miydi, Kays bin mülevvah Amir'i
Düşürür müydü Züleyha'yı Yusuf kokan sokaklara
Ta ki kör olana kadar.
Kimseye, hiçbir şeye boyun eğmez de
Gider maşuğunda ölür Gönül
Maşallah ölür Gönül.
Şiir: Mustafa çap