Bir tarafta kalbim,
Bir tarafta beynim,
İkisi savaş veriyor resmen,
İkisi zıtlıklar ile çalışıyor.
Her gün savaş var vücudumda,
Her bir parçam farklı bir şeyi söylüyor bana,
Biri diyor matematik,
Biri diyor satranç.
Arada kaldım kendimle,
Kendimi dinlemiyorum,
Her bir saniye farklı bir ses,
Artık yeter diyorum.
Ama zamanla, yavaş yavaş,
Aslında bir arada
Yapabileceğimi görüyorum,
Ama korkuyorum...
Çünkü üstünde yürüdüğüm ip
Bir telden ince,
O telden ayrılmak demek,
O boşluğa düşmek demek.
Hayatım boyunca
Çabaladım bunun üzerine,
Artık yürüyorum o ipin üstünde,
Ve anlıyorum ki;
Muvazenem yerinde.
Kayıt Tarihi : 8.08.2026 21:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!