Bir şey var önümde,
Anlamakta zorlanıyorum.
Bir şeye benziyor,
Bir insan mı?
Hayvan mı?
Göremiyorum.
Ama yavaşça,
Sabrederek, yavaşça
Görmeye başlıyorum onu.
O sanki bir cevher gibi,
İnanılmaz değerli.
Ne yaptığını görebiliyorum,
Gençliğinin temellerini atıyor.
O netsizliğin içinde
Bana netlik buldurdu.
Ve artık gerçeği görüyorum onu,
Bir karınca gibi.
Galiba beni görmeye başlıyor,
Bizi görmeye başlıyor.
Çünkü karıncalar
Birbirlerini görür.
Çıktı bulanıklığın içinden,
Bir karınca,
Antenlerini sallıyor bize.
O da biliyor
Yapabileceğimizi.
Kayıt Tarihi : 10.08.2026 23:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!