İlk Kahve Şiiri - Hacer Orhan

Derken bana gülümseyeceksin,
Mutsuz olduğun günde bile.
Şaşırıp bir söz söyleyeceksin,
Güleceğiz hep birlikte.
Günler geçecek böyle.
Seni haftada bir göreceğim,
Haftada bir görüşeceğiz.
O pervasız bakışlarını her gördüğümde
Yeminler edeceğim,
Seni her zaman seveceğime...
Derste seni düşüneceğim,
Bir sessizlik çökecek üzerime.
Beni düşünüyor mu acaba dediğimde,
'' Sultan'' diyeceksin ,
''Öznur, Deniz'in öğrencisi biliyor muydun bunu ?''
Ve sevineceğim içimden geçtiğinde ,
Beni düşündüğüne.
Ellerini seyre dalarak ,
Bir süre sessiz kalınca,
Neşelendirmeye çalışacaksın beni.
Sonra bir çılgınlık edeceğim,
'' Hocam seninle görüşebilir miyim? '' diye.
Kabulleneceksin...
Tam aradığın gibi bir
Genç kız olacağım.
Bunu cümle alem görecek.
Ve hatta tüm arkadaşların
Yakıştıracak ikimizi birbirimize.
Seneler geçip askerliğin bittiğinde,
Evimize göndereceksin anne babanı.
Kapıyı babamla açacağım.
Babalarımız konuşurken,
Ben mutfağa gideceğim.
Cezveyi ocağa koyup,
Kahveni pişireceğim.
Aradan çok geçmeyecek,
Üç dört çocuğumuz olacağını düşününce,
Biliyorum sen de, yeminler edeceksin
Beni hep seveceğine...